Pobiegłem przodem, kierując się w stronę borów. Mknęliśmy beztrosko przez leśne gęstwiny, pędząc niczym dwie strzały. Odwróciwszy pysk, zerknąłem na Anarię, która zdawała się być zupełnie zamyślona.
- Coś się stało? - zagadnąłem wciąż nieodrywając wzroku od wilczycy.
- Co? Przepraszam, zamyśliłam się. Mówiłeś coś? - samica raptownie odwróciła wzrok w moją stronę, przeskakując zwalony pień jodły.
- Nic, nieważne... - uśmiechnąłem się wyprzedzając towarzyszkę - To już niedaleko...
Anaria?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz